Ο φεμινισμός του Masters of Sex

 

 

Έγραψα χτες στο facebook αυτό το κειμενάκι για το Masters of Sex, και είπα να το ανεβάσω κι εδώ:

Ξεκίνησε νωρίτερα μια συζήτηση στο twitter για “καλές σειρές με decent gender politics” και παρατήρησα ότι αναφέρθηκε πολλές φορές το Masters of Sex. Επειδή στο twitter μου είναι λίγο δύσκολο να αναλύσω γιατί δεν θεωρώ το Masters of Sex την απόλυτα φεμινιστική σειρά, και είμαι σίγουρη ότι θα παρεξηγηθώ, είπα να το κάνω εδώ. Αρχικά να πω ότι έχω δει μόνο την 1η σεζόν. Είναι από τις αγαπημένες μου σειρές,τη λατρεύω για τις ερμηνείες (και δε μιλάω μόνο για τους πρωταγωνιστές αλλά και για την υπέροχη Allison Janney που είχε νομίζω πάντα τις αγαπημένες μου σκηνές). Η σειρά κάνει πάρα πολλά πράγματα σωστά, 9 στις 10 φορές είναι καλογραμμένη, καλοσκηνοθετημένη, όμορφη, καταπιάνεται με ενδιαφέροντα θέματα, όπως female empowerment (sexual or otherwise) και φυσικα εχει feminist perspective: All good things!
Το παράπονό μου από τη συγκεκριμένη σειρά, κι ο λόγος που δεν μπορώ να την δεχτώ ως το απόλυτα φεμινιστικό drama series είναι ότι ένιωθα καμιά φορά (όχι συχνά αλλά αρκετά ώστε να με ενοχλήσει) ότι η σειρά αντιμετωπίζει την πρωταγωνίστρια όπως την αντιμετωπίζουν και οι αντρικοί χαρακτήρες της σειράς: σαν κάτι εξωτικό, ξένο, κάτι άπιαστο και υπέροχο και μοναδικό… εν ολίγοις μια αντρική φαντασίωση κι όχι εναν πραγματικό άνθρωπο με πραγματικούς πόνους και πραγματικά προβλήματα. Δεν ξέρω αν υπάρχει τρόπος να το αποδείξω και έχει περάσει και πολύς καιρός από τότε που είδα τον 1ο κύκλο αλλά θυμάμαι ότι ένιωθα ότι η σειρά αφήνει την πρωταγωνίστριά της να την “αποπλανήσει”

thenug-VdI6CLciog

(χρησιμοποιώ την έκφραση γιατί κάτι τέτοιο θα έλεγαν κι οι άντρες της σειράς, ότι τους αποπλάνησε) και αυτό με ενοχλούσε, γιατί ήθελα μια σειρά που να είναι ερωτευμένη με όλες τις γυναίκες της, όχι infatuated με μία μόνο. Ήθελα μια σειρά που να δείχνει την αγάπη της για την προσπάθεια όλων των γυναικών να απελευθερωθούν σεξουαλικά και να αποκτήσουν περισσότερη δύναμη στον επαγγελματικό τους χώρο και ίσα δικαιώματα κ.ο.κ. Δε με ενδιέφερε να δω γιατί μια μόνο γυναίκα είναι διαφορετική και δυνατή και μπροστά από την εποχή της, αλλά πώς όλες οι γυναίκες μπορούμε να είμαστε δυνατές και μπροστά από την εποχή μας και να φέρνουμε την αλλαγή και την πρόοδο κ.ο.κ.

Και ταυτόχρονα ήθελα να δείχνει πώς πραγματικές γυναίκες τα καταφέρνουν όλα αυτά, όχι αντρικές ονειρώξεις. Μια από τις αγαπημένες μου στιγμές στο Masters of Sex ήταν μια σκηνή στην οποία η πρωταγωνίστρια παραπονιέται για το ότι οι άντρες γύρω της δεν την αντιμετωπίζουν σαν πραγματικό άνθρωπο με πραγματικά προβλήματα. Μη με ρωτήσετε ποια, θυμάμαι μόνο ότι στο επεισόδιο αυτό έδειχνε όλους τους άντρες της ζωής της να μιλάνε γι’ αυτήν σαν να είναι κάτι φανταστικό και otherworldly, και διαφορετικό, κάποιο celestial being,  ένας άγγελος, ένας δαίμονας ή ένας εξωγήινος – διαλέξτε φαντασίωση- πάντως σίγουρα όχι πραγματική γυναίκα, ενώ αυτή είχε πραγματικά προβλήματα να αντιμετωπίσει, είχε να διαβάσει για τη σχολή της, και να δουλέψει, και να μαγειρέψει για το παιδί της και να βάλει μπουγάδα και να αποφύγει τον abusive stalker γιατρό και να αποδείξει την αξία της σε ένα εχθρικό επαγγελματικό περιβάλλον, και μπορεί να είχε και PMS και ημικρανία. Ελπίζω σε περισσότερες τέτοιες στιγμές στον 2ο κύκλο και σε λιγότερες ονειρώξεις.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s